Συνομωσία εναντίον της Αμερικής

Ως πρώτη συνανάγνωση για το 2017, στη ΛΑΚ (Λέσχη Ανάγνωσης Κατερίνης) αποφασίσαμε να διαβάσουμε ένα βιβλίο εναλλακτικής ιστορίας. Τι είναι αυτό; Είναι κάτι μεταξύ ιστορικού  βιβλίου και φαντασίας/ επιστημονικής φαντασίας- συνήθως δυστοπίας. Είναι ένα ιστορικό βιβλίο για το τι θα μπορούσε να είχε γίνει αν κάποια στιγμή ένα πραγματικό ιστορικό γεγονός έπαιρνε άλλη τροπή. Παραδείγματα: «Fatherland» (Robert Harris)  , «11/22/63» (Stephen King)  , «Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο» (Philip Dick) και άλλα πολλά. Εμείς αποφασίσαμε να διαβάσουμε τη «Συνομωσία εναντίον της Αμερικής«, του Philip Roth, που εκδόθηκε το 2004. 

Πρωταγωνιστής ο μικρός Philip, εβραϊκής καταγωγής, ο οποίος ζει με τους γονείς του και τον μεγάλο του αδελφό στο Newark, στις αρχές του ’40. Ο Franklin Roosevelt έχει ήδη τελέσει δύο φορές πρόεδρος των ΗΠΑ και πάει για τρίτη (πραγματικό γεγονός). Υποψηφιότητα όμως βάζει και ο Charles Lindberg (πραγματικό πρόσωπο, που δεν έβαλε υποψηφιότητα όμως) , με το κόμμα «America first» (μας θυμίζει κάτι;), ο οποίος και κερδίζει. Και έτσι μπαίνουμε σε μια εναλλακτική τροχιά της ιστορίας, όπου πρόεδρος των ΗΠΑ είναι ένας συντηρητικός εθνικιστής, επίτιμος αεροπόρος της γερμανικής πολεμικής αεροπορίας, φίλος του αγαπητού μας Αδόλφου Χίτλερ. Η προηγούμενη πρόταση είναι όλη πραγματική, εκτός από το ότι εκλέχτηκε πρόεδρος. Το τονίζω, γιατί είναι τρομακτικό το ποσό εύκολα θα μπορούσε αυτή η εναλλακτική ιστορία να είναι η πραγματική.  

Διαβάζοντας κάνεις το βιβλίο δεν διαβάζει μια πολιτική ιστορία, αλλά την ιστορία μιας εβραϊκής οικογένειας και πώς αυτή επηρεάζεται από πολιτικές και κοινωνικές καταστάσεις που έμμεσα εμείς παρατηρούμε, καταστάσεις που είναι άμεσα συνδεδεμένες με την αντισιμιτική στάση και πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση του Lindberg. Βλέπουμε μια οικογένεια και μια κοινότητα η οποία, ενώ δεν ξέρει άλλη γλώσσα, ενώ δεν έχει ζήσει ποτέ εκτός της Αμερικής, ξαφνικά βρίσκεται στο στόχαστρο και αρχίζει να νιώθει παρείσακτη στον ίδιο της τον τόπο (και ξαναρωτάω, μας θυμίζει κάτι αυτή η κατάσταση;). 

Με αυτό το βιβλίο με κέρδισε ο Roth (κάτι που δεν μπορώ να πω για το «Σύνδρομο του Πορτνόυ«) . Η αφήγηση γίνεται τη μία από τον Philip εννιά – δέκα χρόνων και την άλλη από τον ενήλικο Philip, αλλάζει από την περιγραφή των έντονων συναισθημάτων του παιδιού – άμεσο παρατηρητή των γεγονότων, στα συμπεράσματα του μακρινού πλέον ενήλικου παρατηρητή, που ξέρει ήδη την εξέλιξη και το αποτέλεσμα. Μπορεί να φαίνεται κουραστικό, αλλά ο Roth καταφέρνει να το κάνει με τόσο απλό αλλά αποτελεσματικό τρόπο, από τη μια στιγμή στην άλλη,  που όχι μόνο δεν μπερδεύει, αλλά προκαλεί σκέψεις και συναισθήματα που η απλή μονοχρονική αφήγηση θα αδυνατούσε. 

Για κλείσιμο, παραθέτω μια συνέντευξη που έδωσε ο συγγραφέας τον Ιανουάριο, με αφορμή αυτό ακριβώς το βιβλίο, σχετικά με τον Donald Trump, τον χαρακτήρα του, την εκλογή του, τις συνέπειες όλων αυτών. Και ναι, αυτή είναι η απάντηση στο τι θα έπρεπε να μας θυμίζει το βιβλίο αυτό. Αν όντως δεν κάνατε τη σύνδεση, πείτε μου σε ποιο μέρος ζείτε, ακούγεται πολύ όμορφο. 😉 

Υ.Γ. Θα ήθελα να σημειώσω ότι το βιβλίο το άκουσα σε ακουστική μορφή, με αφηγητή τον Ron Silver και ομολογώ πως η εμπειρία είναι υπέροχη. Θα γράψω περισσότερα για τα ακουστικά βιβλία άλλη φορά. 

2017

Μπήκαμε και σ’ αυτό. Το 2017 με βρήκε ευτυχισμένη, ισορροπημένη, με νέες εμπειρίες, νέα άτομα, τέλη και αρχές. Αποχωρίστηκα άτομα, καινούρια μπήκαν στη ζωή μου. Πέρασα μία κρίση ταυτότητας του τύπου «τι κάνω, είμαι ευχαριστημένη εδώ, είμαι στα χαμένα, τι γίνεται, τέλος πάντων;», αλλά ήρθε και έφυγε και αυτή και κρατάω τα καλά από αυτήν, παίρνω μαθήματα και συνεχίζω.
Το 2016 γενικά δεν είχα βάλει στόχους. Ελάχιστους, τους απολύτως απαραίτητους για να συνεχίσω. Πήρα τη χρονιά χαλαρά, δεν πίεσα τον εαυτό μου να κάνει πράγματα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έκανα. Ήταν ίσως και πιο απελευθερωτικό, γιατί δεν είχα συγκεκριμένα πράγματα, απλά αφηνόμουν σε ό,τι ένιωθα ότι ήθελα να κάνω. Με ένα μέτρο πάντα.
Αναγνωστικά, κατάφερα να τελειώσω μόνο 12 βιβλία. Δεν είχα βάλει στόχο και πέρασαν μεγάλα διαστήματα που δεν διάβασα καθόλου. Ξεκίνησα κι άλλα πολλά βιβλία, αλλά δεν τα τελείωσα. Και δεν νιώθω άσχημα γι’ αυτό. Μπορεί να τα τελειώσω, μπορεί και όχι. Θα έρθει η ώρα τους. Το μόνο που κράτησα σταθερό, ήταν οι συναντήσεις μου με τη Λέσχη Ανάγνωσης Κατερίνης, οι οποίες συνεχίζονται κανονικά και είναι πλέον σταθερό και ευχάριστο κομμάτι της ρουτίνας μου.

Μπήκε και το 2017 όμως και νιώθω πως βγαίνω από ένα ωραίο και δημιουργικό διάλειμμα, πήρα δυνάμεις και είμαι έτοιμη να εξελιχθώ. Έχω ήδη βάλει στόχους και έχω προγραμματίσει αρκετά πράγματα και είμαι πολύ αισιόδοξη. Έτσι και για τα βιβλία λοιπόν. Πάλι δεν θέλω να πιεστώ, οπότε στο goodreads ο στόχος μου είναι 20 βιβλία, εύκολος με λίγη όρεξη. Και ξεκίνησα και δυναμικά, το Cloud Atlas του David Mitchell το έχω ερωτευτεί, το κουβαλάω παντού μαζί μου, το σκέφτομαι συνέχεια σε σημείο ανησυχητικό.
Έχω ήδη και κάποια βιβλία, όχι πολλά, γύρω στα πέντε, τα οποία θέλω οπωσδήποτε να διαβάσω μέσα στη χρονιά. Μέσα σ’ αυτά, το The vegetarian της Han Kang, το S. – το οποίο είναι ένα πρωτότυπο βιβλίο σαν ιδέα, ψάξτε το και πάρτε το, πιστέψτε με- των J.J. Abrams (ναι του δημιουργού της σειράς Fringe) και  Doug Dorst, το Into the wild του Jon Krakauer και να δω την ταινία μετά, να τελειώσω το Ταξιδεύοντας – Αγγλία του Καζαντζάκη και να μάθω περισσότερα γι’ αυτόν διαβάζοντας Το χαμένο νόμπελ του Κώστα Αρκουδέα.

Φυσικά έχω κι άλλα πολλά στη λίστα μου, όπως όλοι οι άρρωστοι με τα βιβλία άλλωστε, αλλά αν αρχίσω να τα προγραμματίζω για το 2017, θα καταλήξω να κλαίω με λυγμούς μέσα σε μία θάλασσα από αδιάβαστα βιβλία που με ρωτάνε γιατί δεν τα αγαπάω αρκετά. Και δεν το θέλουμε αυτό. Οπότε, έξι βιβλία. Τα υπόλοιπα στην τύχη (σχεδόν).

Τέλος, εννοείται μέσα σε όλο αυτό ότι θέλω να γράφω περισσότερο και περισσότερα εδώ. Εκτός από προσωπικό βιβλιομπλόγκ, το eternal sunshine έχει γίνει για μένα ένας τρόπος επικοινωνίας με άτομα τα οποία δεν έχω γνωρίσει από κοντά, αλλά παρακολουθώ στενά και, σταματώντας να γράφω εδώ, σταμάτησα να έχω και την επαφή. Οπότε, το να συνεχίσω να γράφω είναι και μια προσπάθεια ανάκτησης αυτής της επαφής.

Αυτά.

Με αισιοδοξία,

Βούλα

Το κουκλόσπιτο (The miniaturist) -Jessie Burton

img_20160923_234007_302.jpg

Μια φθινοπωρινή μέρα του 1686 η δεκαοχτάχρονη Νέλλα Όορτμαν φτάνει σε ένα μεγάλο σπίτι στο Άμστερνταμ για να ξεκινήσει τη νέα της ζωή ως σύζυγος του πλούσιου εμπόρου Γιοχάννες Μπραντ. Αν και περίεργα απόμακρος, της προσφέρει ένα παράξενο γαμήλιο δώρο: ένα κουκλόσπιτο, μια πιστή απομίμηση του σπιτιού τους. Θα το εξοπλίσει μία ακριβοθώρητος μινιατουρίστ, του οποίου οι λιλιπούτειες δημιουργίες καθρεφτίζουν με τρόπο απροσδόκητο τις αληθινές ζωές τους.
Όσο η Νέλλα ξεσκεπάζει τα μυστικά του νέου της σπιτιού, αντιλαμβάνεται όλο και περισσότερο τους κινδύνους που διατρέχουν. Η μινιατουρίστ φαίνεται να κρατάει την τύχη τους στα χέρια της – σκοπεύει όμως να τους σώσει ή να τους καταστρέψει;

Συνέχεια ανάγνωσης «Το κουκλόσπιτο (The miniaturist) -Jessie Burton»

The cursed child

img_20160810_101444.jpg

Η αγάπη μου για την J.K. Rowling και τον κόσμο που έχει δημιουργήσει είναι κάτι που δεν κρύβω. Είναι κάτι που δεν περνάει, έχει κρατήσει τόσα χρόνια άλλωστε, και η επταλογία του Harry και της παρέας του είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εφηβείας μου και της νεανικής ζωής μου. Ξανάπιασα πέρυσι, στα 28 μου, τα βιβλία από την αρχή και χτυπάει νεύρο το σχόλιο «μα αυτά είναι βιβλία για παιδιά», που συνήθως προέρχεται από άτομα που δεν έχουν διαβάσει ούτε μισή σελίδα τους.  Συνέχεια ανάγνωσης «The cursed child»

The perks of being a wallflower.

Wallflower (noun):

  • άτομο που, λόγω ντροπής, έλλειψης δημοτικότητας, ή έλλειψης παρέας, μένει στην άκρη σε ένα πάρτυ ή χορό (www.dictionary.com)
  • ένας τύπος μοναχικού ανθρώπου. Φαινομενικά ντροπαλά άτομα που κανένας δεν γνωρίζει πραγματικά. Συχνά, πολύ ενδιαφέροντα άτομα αν κάποιος τους μιλήσει. (www.urbandictionary.com)
  • Κάποιος μοναχικός τύπος που μπορεί να είναι πολύ ντροπαλός και που δεν είναι κοντά σε άλλα άτομα. Όταν βρίσκεται σε ομάδα ανθρώπων, μπορεί να επιλέξει ή να νιώσει την ανάγκη να αφομοιωθεί και να παραμείνει σιωπηλός. (www.wikipedia.com)

    img_20160828_120433_428.jpg

Συνέχεια ανάγνωσης «The perks of being a wallflower.»