2017

Μπήκαμε και σ’ αυτό. Το 2017 με βρήκε ευτυχισμένη, ισορροπημένη, με νέες εμπειρίες, νέα άτομα, τέλη και αρχές. Αποχωρίστηκα άτομα, καινούρια μπήκαν στη ζωή μου. Πέρασα μία κρίση ταυτότητας του τύπου «τι κάνω, είμαι ευχαριστημένη εδώ, είμαι στα χαμένα, τι γίνεται, τέλος πάντων;», αλλά ήρθε και έφυγε και αυτή και κρατάω τα καλά από αυτήν, παίρνω μαθήματα και συνεχίζω.
Το 2016 γενικά δεν είχα βάλει στόχους. Ελάχιστους, τους απολύτως απαραίτητους για να συνεχίσω. Πήρα τη χρονιά χαλαρά, δεν πίεσα τον εαυτό μου να κάνει πράγματα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έκανα. Ήταν ίσως και πιο απελευθερωτικό, γιατί δεν είχα συγκεκριμένα πράγματα, απλά αφηνόμουν σε ό,τι ένιωθα ότι ήθελα να κάνω. Με ένα μέτρο πάντα.
Αναγνωστικά, κατάφερα να τελειώσω μόνο 12 βιβλία. Δεν είχα βάλει στόχο και πέρασαν μεγάλα διαστήματα που δεν διάβασα καθόλου. Ξεκίνησα κι άλλα πολλά βιβλία, αλλά δεν τα τελείωσα. Και δεν νιώθω άσχημα γι’ αυτό. Μπορεί να τα τελειώσω, μπορεί και όχι. Θα έρθει η ώρα τους. Το μόνο που κράτησα σταθερό, ήταν οι συναντήσεις μου με τη Λέσχη Ανάγνωσης Κατερίνης, οι οποίες συνεχίζονται κανονικά και είναι πλέον σταθερό και ευχάριστο κομμάτι της ρουτίνας μου.

Μπήκε και το 2017 όμως και νιώθω πως βγαίνω από ένα ωραίο και δημιουργικό διάλειμμα, πήρα δυνάμεις και είμαι έτοιμη να εξελιχθώ. Έχω ήδη βάλει στόχους και έχω προγραμματίσει αρκετά πράγματα και είμαι πολύ αισιόδοξη. Έτσι και για τα βιβλία λοιπόν. Πάλι δεν θέλω να πιεστώ, οπότε στο goodreads ο στόχος μου είναι 20 βιβλία, εύκολος με λίγη όρεξη. Και ξεκίνησα και δυναμικά, το Cloud Atlas του David Mitchell το έχω ερωτευτεί, το κουβαλάω παντού μαζί μου, το σκέφτομαι συνέχεια σε σημείο ανησυχητικό.
Έχω ήδη και κάποια βιβλία, όχι πολλά, γύρω στα πέντε, τα οποία θέλω οπωσδήποτε να διαβάσω μέσα στη χρονιά. Μέσα σ’ αυτά, το The vegetarian της Han Kang, το S. – το οποίο είναι ένα πρωτότυπο βιβλίο σαν ιδέα, ψάξτε το και πάρτε το, πιστέψτε με- των J.J. Abrams (ναι του δημιουργού της σειράς Fringe) και  Doug Dorst, το Into the wild του Jon Krakauer και να δω την ταινία μετά, να τελειώσω το Ταξιδεύοντας – Αγγλία του Καζαντζάκη και να μάθω περισσότερα γι’ αυτόν διαβάζοντας Το χαμένο νόμπελ του Κώστα Αρκουδέα.

Φυσικά έχω κι άλλα πολλά στη λίστα μου, όπως όλοι οι άρρωστοι με τα βιβλία άλλωστε, αλλά αν αρχίσω να τα προγραμματίζω για το 2017, θα καταλήξω να κλαίω με λυγμούς μέσα σε μία θάλασσα από αδιάβαστα βιβλία που με ρωτάνε γιατί δεν τα αγαπάω αρκετά. Και δεν το θέλουμε αυτό. Οπότε, έξι βιβλία. Τα υπόλοιπα στην τύχη (σχεδόν).

Τέλος, εννοείται μέσα σε όλο αυτό ότι θέλω να γράφω περισσότερο και περισσότερα εδώ. Εκτός από προσωπικό βιβλιομπλόγκ, το eternal sunshine έχει γίνει για μένα ένας τρόπος επικοινωνίας με άτομα τα οποία δεν έχω γνωρίσει από κοντά, αλλά παρακολουθώ στενά και, σταματώντας να γράφω εδώ, σταμάτησα να έχω και την επαφή. Οπότε, το να συνεχίσω να γράφω είναι και μια προσπάθεια ανάκτησης αυτής της επαφής.

Αυτά.

Με αισιοδοξία,

Βούλα

Το κουκλόσπιτο (The miniaturist) -Jessie Burton

img_20160923_234007_302.jpg

Μια φθινοπωρινή μέρα του 1686 η δεκαοχτάχρονη Νέλλα Όορτμαν φτάνει σε ένα μεγάλο σπίτι στο Άμστερνταμ για να ξεκινήσει τη νέα της ζωή ως σύζυγος του πλούσιου εμπόρου Γιοχάννες Μπραντ. Αν και περίεργα απόμακρος, της προσφέρει ένα παράξενο γαμήλιο δώρο: ένα κουκλόσπιτο, μια πιστή απομίμηση του σπιτιού τους. Θα το εξοπλίσει μία ακριβοθώρητος μινιατουρίστ, του οποίου οι λιλιπούτειες δημιουργίες καθρεφτίζουν με τρόπο απροσδόκητο τις αληθινές ζωές τους.
Όσο η Νέλλα ξεσκεπάζει τα μυστικά του νέου της σπιτιού, αντιλαμβάνεται όλο και περισσότερο τους κινδύνους που διατρέχουν. Η μινιατουρίστ φαίνεται να κρατάει την τύχη τους στα χέρια της – σκοπεύει όμως να τους σώσει ή να τους καταστρέψει;

Continue reading «Το κουκλόσπιτο (The miniaturist) -Jessie Burton»

The cursed child

img_20160810_101444.jpg

Η αγάπη μου για την J.K. Rowling και τον κόσμο που έχει δημιουργήσει είναι κάτι που δεν κρύβω. Είναι κάτι που δεν περνάει, έχει κρατήσει τόσα χρόνια άλλωστε, και η επταλογία του Harry και της παρέας του είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εφηβείας μου και της νεανικής ζωής μου. Ξανάπιασα πέρυσι, στα 28 μου, τα βιβλία από την αρχή και χτυπάει νεύρο το σχόλιο «μα αυτά είναι βιβλία για παιδιά», που συνήθως προέρχεται από άτομα που δεν έχουν διαβάσει ούτε μισή σελίδα τους.  Continue reading «The cursed child»

The perks of being a wallflower.

Wallflower (noun):

  • άτομο που, λόγω ντροπής, έλλειψης δημοτικότητας, ή έλλειψης παρέας, μένει στην άκρη σε ένα πάρτυ ή χορό (www.dictionary.com)
  • ένας τύπος μοναχικού ανθρώπου. Φαινομενικά ντροπαλά άτομα που κανένας δεν γνωρίζει πραγματικά. Συχνά, πολύ ενδιαφέροντα άτομα αν κάποιος τους μιλήσει. (www.urbandictionary.com)
  • Κάποιος μοναχικός τύπος που μπορεί να είναι πολύ ντροπαλός και που δεν είναι κοντά σε άλλα άτομα. Όταν βρίσκεται σε ομάδα ανθρώπων, μπορεί να επιλέξει ή να νιώσει την ανάγκη να αφομοιωθεί και να παραμείνει σιωπηλός. (www.wikipedia.com)

    img_20160828_120433_428.jpg

Continue reading «The perks of being a wallflower.»

Περπατώντας και διαβάζοντας 

Πρώτον, έχω κανένα δίμηνο που το (ξανα)ξεκίνησα. Δεύτερον, έπεσα πάνω σε αυτό το άρθρο τελευταία. Τρίτον, όλο κάποιος το αναφέρει τελευταία και γίνεται θέμα συζήτησης. Τυχαίο; Μάλλον όχι, αφού λογικά μπαίνω στη διαδικασία να ασχοληθώ με το θέμα επειδή το κάνω. Και είπα να γράψω κι όλας για την εμπειρία αυτή, που τόσο παραξενεύει τους γύρω μου και τόσο βοηθάει εμένα στην καθημερινότητά μου, χαρίζοντάς μου μικρά,  αναγκαία διαλείμματα. Continue reading «Περπατώντας και διαβάζοντας «