Έγκλημα.

Χωρίς να το καταλάβω, περνάω μια περίοδο που περιτριγυρίζομαι από το έγκλημα σαν θέμα. Δεν είναι η πρώτη φορά.

Νομίζω όλα ξεκίνησαν πριν δώδεκα/δεκατρία χρόνια, στις τελευταίες τάξεις του λυκείου – ναι, δεν διάβασες λάθος, είναι τόσα – , βλέπαμε μία αστυνομική ταινία, μάλλον το Numbers. Στην παρέα και η ξαδέλφη μου, ψυχολόγος στο επάγγελμα. Κάνει η Μπούλοκ (αυτή δεν έπαιζε εκεί;) το προφίλ του δολοφόνου και λέω όλο αγανάκτηση «ε αμάν πια, όοοοοολοι οι σήριαλ κίλερς λευκοί, γύρω στα τριάντα, κακοποιημένοι από τη μαμά τους είναι; Ας πρωτοτυπήσουν και λίγο σε αυτά τα σενάρια πια!» για να μου απαντήσει η ξαδέλφη μου «ναι, έτσι είναι, κάτσε να σου δώσω να διαβάσεις» και μου χαρίζει το «Στο μυαλό των σήριαλ κίλερς» των John Douglas και Mark Olshaker. Continue reading «Έγκλημα.»

Advertisements

Podcasts

Να’μαι για άλλη μια φορά.

Αναφέρθηκα στα τελευταία μου ποστς στα ακουστικά βιβλία. Ε, λοιπόν, κάποιος πολύ εύκολα περνάει από τα ακουστικά βιβλία στα podcasts. Τίποτα δε θέλει, να έχεις ξεμείνει στη δουλειά από audio books, να έχεις περπάτημα, να σου μια ωραία κρίση πανικού «τι θα κάνω θεέ μου στο δεκάλεπτο του δρόμου», να και η αναλαμπή, κάπου είχες διαβάσει γι αυτά, για κατέβασε κανένα τέλος πάντων, να δεις τι είναι. Ξεκίνησα λοιπόν να ακούω podcasts. Continue reading «Podcasts»

The unlikely pilgrimage of Harold Fry – Rachel Joyce 

Τον Φεβρουάριο, λόγω έλλειψης ελεύθερου χρόνου, μπήκα στη διαδικασία να ψάξω το βιβλίο που διαβάζαμε τότε με τη Λέσχη Ανάγνωσης Κατερίνης (aka ΛΑΚ)  σε ακουστική μορφή, ώστε να μπορώ να το ακούω στο αμάξι. Έπεσα πάνω στο audible, μου έδινε ένα βιβλίο δωρεάν για αρχή, πήρα αυτό που διαβάζαμε τότε, το τελείωσα, πήγα να διαγράφω, μου είπαν «μάλλον δεν κατάλαβες τι γίνεται, πάρε τρεις μήνες στη μισή τιμή», τους λέω «άντε καλά». Ξεκινάω την αναζήτηση και πέφτω πάνω στο the unlikely pilgrimage of Harold Fry, ένα που έχω χρόνια στη λίστα μου και στο kobo μου. Άκουσα και απόσπασμα, μου άρεσε ο αφηγητής, ο κύριος Jim Broadbent και το αγόρασα και το άκουσα. 

Η ιστορία είναι απλή. Ο Harold, συνταξιούχος πλέον, ζει μια ήσυχη με τη γυναίκα του τη Maurin, κάπου στη νότια ακτή του Devon,μεχρι που μια μέρα λαμβάνει ένα γράμμα από την Queenie Hennessy. Η Queenie του στέλνει από το Berwick-upon-Tweed για να τον ευχαριστήσει για τη φιλία του και να τον χαιρετίσει, μιας και πεθαίνει από καρκίνο. Ο Harold, ως γνήσιος Βρετανός, δεν μπορεί παρά να απαντήσει στο γράμμα της αμέσως, οπότε κάθεται γράφει και βγαίνει για να το ταχυδρομήσει. Φτάνει στο πρώτο κουτί και λέει να πάει λίγο παρακάτω. Φτάνει στο δεύτερο και κάνει το ίδιο. Τελικά, αποφασίζει να πάει με τα πόδια να παραδώσει το γράμμα ο ίδιος. Τώρα, για να καταλάβεις τι γίνεται, δες λίγο τον παρακάτω χάρτη. 

Ναι. Ο Harold ξεκινάει από την κάτω πινέζα να φτάσει στην πάνω πινέζα. Από το Α στο Β. 627 μίλια. Ή, 1009 χιλιόμετρα. Ξεκινάει ένα απίθανο ταξίδι προς έναν άνθρωπο που δεν έχει δει εδώ και χρόνια και μαζί μ’ αυτό ξεκινάει και μια ανασκόπηση της ζωής του, της παιδικής του ηλικίας, του γάμου του και της οικογένειας του. Παρόμοιο εσωτερικό ταξίδι κάνει και η Maureen, η οποία έχει μείνει πίσω στο σπίτι, προσπαθώντας να εξηγήσει στους γείτονες πού έχει εξαφανιστεί ο Harold. 

Το βιβλίο το αγάπησα. Η Rachel Joyce γράφει για έναν μέσο άνθρωπο, με μια οικογένεια, με την ίδια δουλειά σ’ όλη του τη ζωή, έναν άνθρωπο που φαινομενικά δεν έχει κάτι να δώσει. Αλλά στον γνωρίζει σιγά σιγά, σταδιακά, όπως γνωρίζεις άλλωστε όλους σου τους φίλους, έχεις μια εντύπωση στην αρχή γι αυτούς, σου φαίνονται δισδιάστατοι και σιγά σιγά τους μαθαίνεις, ακούς τις ιστορίες τους, ξεδιπλώνουν τη ζωή τους μπροστά σου και κάποια στιγμή συνειδητοποιείς πως έχουν κι άλλες διαστάσεις. Έτσι και ο Harold. Σελίδα με τη σελίδα μαθαίνεις κάτι καινούριο γι’ αυτόν. Η Joyce δεν βιάζεται, στα δίνει λίγα λίγα, αλλά και συ δεν τα θες πιο γρήγορα, σ’ αρέσει η βόλτα με τον Harold. Γνωρίζει καινούριο και διαφορετικό κόσμο, κάνει συζητήσεις, περνάει περιπέτειες, σκέφτεται να τα παρατήσει, συνεχίζει. 

Γέλασα, έκλαψα, σκέφτηκα. Είναι ένα πολύ ζεστό βιβλίο, βγάζει μια οικειότητα που δεν έχω ξανανιώσει. Αυτό που κράτησα είναι πως δεν ξέρεις πότε για τον άνθρωπο δίπλα σου. Μόνο υποθέσεις μπορείς να κάνεις. Αλλά ο καθένας έχει τη δική του ιστορία και μπορεί να είναι πιο απίθανη από αυτό που έχεις στήσει εσύ στο μυαλό σου.  

Υ. Γ. Υπάρχει και το The love song of Miss Queenie Hennessy. Μάλλον θα είναι η επόμενη αγορά στο audible. 😉 

Συνομωσία εναντίον της Αμερικής

Ως πρώτη συνανάγνωση για το 2017, στη ΛΑΚ (Λέσχη Ανάγνωσης Κατερίνης) αποφασίσαμε να διαβάσουμε ένα βιβλίο εναλλακτικής ιστορίας. Τι είναι αυτό; Είναι κάτι μεταξύ ιστορικού  βιβλίου και φαντασίας/ επιστημονικής φαντασίας- συνήθως δυστοπίας. Είναι ένα ιστορικό βιβλίο για το τι θα μπορούσε να είχε γίνει αν κάποια στιγμή ένα πραγματικό ιστορικό γεγονός έπαιρνε άλλη τροπή. Παραδείγματα: «Fatherland» (Robert Harris)  , «11/22/63» (Stephen King)  , «Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο» (Philip Dick) και άλλα πολλά. Εμείς αποφασίσαμε να διαβάσουμε τη «Συνομωσία εναντίον της Αμερικής«, του Philip Roth, που εκδόθηκε το 2004. 

Πρωταγωνιστής ο μικρός Philip, εβραϊκής καταγωγής, ο οποίος ζει με τους γονείς του και τον μεγάλο του αδελφό στο Newark, στις αρχές του ’40. Ο Franklin Roosevelt έχει ήδη τελέσει δύο φορές πρόεδρος των ΗΠΑ και πάει για τρίτη (πραγματικό γεγονός). Υποψηφιότητα όμως βάζει και ο Charles Lindberg (πραγματικό πρόσωπο, που δεν έβαλε υποψηφιότητα όμως) , με το κόμμα «America first» (μας θυμίζει κάτι;), ο οποίος και κερδίζει. Και έτσι μπαίνουμε σε μια εναλλακτική τροχιά της ιστορίας, όπου πρόεδρος των ΗΠΑ είναι ένας συντηρητικός εθνικιστής, επίτιμος αεροπόρος της γερμανικής πολεμικής αεροπορίας, φίλος του αγαπητού μας Αδόλφου Χίτλερ. Η προηγούμενη πρόταση είναι όλη πραγματική, εκτός από το ότι εκλέχτηκε πρόεδρος. Το τονίζω, γιατί είναι τρομακτικό το ποσό εύκολα θα μπορούσε αυτή η εναλλακτική ιστορία να είναι η πραγματική.  

Διαβάζοντας κάνεις το βιβλίο δεν διαβάζει μια πολιτική ιστορία, αλλά την ιστορία μιας εβραϊκής οικογένειας και πώς αυτή επηρεάζεται από πολιτικές και κοινωνικές καταστάσεις που έμμεσα εμείς παρατηρούμε, καταστάσεις που είναι άμεσα συνδεδεμένες με την αντισιμιτική στάση και πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση του Lindberg. Βλέπουμε μια οικογένεια και μια κοινότητα η οποία, ενώ δεν ξέρει άλλη γλώσσα, ενώ δεν έχει ζήσει ποτέ εκτός της Αμερικής, ξαφνικά βρίσκεται στο στόχαστρο και αρχίζει να νιώθει παρείσακτη στον ίδιο της τον τόπο (και ξαναρωτάω, μας θυμίζει κάτι αυτή η κατάσταση;). 

Με αυτό το βιβλίο με κέρδισε ο Roth (κάτι που δεν μπορώ να πω για το «Σύνδρομο του Πορτνόυ«) . Η αφήγηση γίνεται τη μία από τον Philip εννιά – δέκα χρόνων και την άλλη από τον ενήλικο Philip, αλλάζει από την περιγραφή των έντονων συναισθημάτων του παιδιού – άμεσο παρατηρητή των γεγονότων, στα συμπεράσματα του μακρινού πλέον ενήλικου παρατηρητή, που ξέρει ήδη την εξέλιξη και το αποτέλεσμα. Μπορεί να φαίνεται κουραστικό, αλλά ο Roth καταφέρνει να το κάνει με τόσο απλό αλλά αποτελεσματικό τρόπο, από τη μια στιγμή στην άλλη,  που όχι μόνο δεν μπερδεύει, αλλά προκαλεί σκέψεις και συναισθήματα που η απλή μονοχρονική αφήγηση θα αδυνατούσε. 

Για κλείσιμο, παραθέτω μια συνέντευξη που έδωσε ο συγγραφέας τον Ιανουάριο, με αφορμή αυτό ακριβώς το βιβλίο, σχετικά με τον Donald Trump, τον χαρακτήρα του, την εκλογή του, τις συνέπειες όλων αυτών. Και ναι, αυτή είναι η απάντηση στο τι θα έπρεπε να μας θυμίζει το βιβλίο αυτό. Αν όντως δεν κάνατε τη σύνδεση, πείτε μου σε ποιο μέρος ζείτε, ακούγεται πολύ όμορφο. 😉 

Υ.Γ. Θα ήθελα να σημειώσω ότι το βιβλίο το άκουσα σε ακουστική μορφή, με αφηγητή τον Ron Silver και ομολογώ πως η εμπειρία είναι υπέροχη. Θα γράψω περισσότερα για τα ακουστικά βιβλία άλλη φορά. 

2017

Μπήκαμε και σ’ αυτό. Το 2017 με βρήκε ευτυχισμένη, ισορροπημένη, με νέες εμπειρίες, νέα άτομα, τέλη και αρχές. Αποχωρίστηκα άτομα, καινούρια μπήκαν στη ζωή μου. Πέρασα μία κρίση ταυτότητας του τύπου «τι κάνω, είμαι ευχαριστημένη εδώ, είμαι στα χαμένα, τι γίνεται, τέλος πάντων;», αλλά ήρθε και έφυγε και αυτή και κρατάω τα καλά από αυτήν, παίρνω μαθήματα και συνεχίζω.
Το 2016 γενικά δεν είχα βάλει στόχους. Ελάχιστους, τους απολύτως απαραίτητους για να συνεχίσω. Πήρα τη χρονιά χαλαρά, δεν πίεσα τον εαυτό μου να κάνει πράγματα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έκανα. Ήταν ίσως και πιο απελευθερωτικό, γιατί δεν είχα συγκεκριμένα πράγματα, απλά αφηνόμουν σε ό,τι ένιωθα ότι ήθελα να κάνω. Με ένα μέτρο πάντα.
Αναγνωστικά, κατάφερα να τελειώσω μόνο 12 βιβλία. Δεν είχα βάλει στόχο και πέρασαν μεγάλα διαστήματα που δεν διάβασα καθόλου. Ξεκίνησα κι άλλα πολλά βιβλία, αλλά δεν τα τελείωσα. Και δεν νιώθω άσχημα γι’ αυτό. Μπορεί να τα τελειώσω, μπορεί και όχι. Θα έρθει η ώρα τους. Το μόνο που κράτησα σταθερό, ήταν οι συναντήσεις μου με τη Λέσχη Ανάγνωσης Κατερίνης, οι οποίες συνεχίζονται κανονικά και είναι πλέον σταθερό και ευχάριστο κομμάτι της ρουτίνας μου.

Μπήκε και το 2017 όμως και νιώθω πως βγαίνω από ένα ωραίο και δημιουργικό διάλειμμα, πήρα δυνάμεις και είμαι έτοιμη να εξελιχθώ. Έχω ήδη βάλει στόχους και έχω προγραμματίσει αρκετά πράγματα και είμαι πολύ αισιόδοξη. Έτσι και για τα βιβλία λοιπόν. Πάλι δεν θέλω να πιεστώ, οπότε στο goodreads ο στόχος μου είναι 20 βιβλία, εύκολος με λίγη όρεξη. Και ξεκίνησα και δυναμικά, το Cloud Atlas του David Mitchell το έχω ερωτευτεί, το κουβαλάω παντού μαζί μου, το σκέφτομαι συνέχεια σε σημείο ανησυχητικό.
Έχω ήδη και κάποια βιβλία, όχι πολλά, γύρω στα πέντε, τα οποία θέλω οπωσδήποτε να διαβάσω μέσα στη χρονιά. Μέσα σ’ αυτά, το The vegetarian της Han Kang, το S. – το οποίο είναι ένα πρωτότυπο βιβλίο σαν ιδέα, ψάξτε το και πάρτε το, πιστέψτε με- των J.J. Abrams (ναι του δημιουργού της σειράς Fringe) και  Doug Dorst, το Into the wild του Jon Krakauer και να δω την ταινία μετά, να τελειώσω το Ταξιδεύοντας – Αγγλία του Καζαντζάκη και να μάθω περισσότερα γι’ αυτόν διαβάζοντας Το χαμένο νόμπελ του Κώστα Αρκουδέα.

Φυσικά έχω κι άλλα πολλά στη λίστα μου, όπως όλοι οι άρρωστοι με τα βιβλία άλλωστε, αλλά αν αρχίσω να τα προγραμματίζω για το 2017, θα καταλήξω να κλαίω με λυγμούς μέσα σε μία θάλασσα από αδιάβαστα βιβλία που με ρωτάνε γιατί δεν τα αγαπάω αρκετά. Και δεν το θέλουμε αυτό. Οπότε, έξι βιβλία. Τα υπόλοιπα στην τύχη (σχεδόν).

Τέλος, εννοείται μέσα σε όλο αυτό ότι θέλω να γράφω περισσότερο και περισσότερα εδώ. Εκτός από προσωπικό βιβλιομπλόγκ, το eternal sunshine έχει γίνει για μένα ένας τρόπος επικοινωνίας με άτομα τα οποία δεν έχω γνωρίσει από κοντά, αλλά παρακολουθώ στενά και, σταματώντας να γράφω εδώ, σταμάτησα να έχω και την επαφή. Οπότε, το να συνεχίσω να γράφω είναι και μια προσπάθεια ανάκτησης αυτής της επαφής.

Αυτά.

Με αισιοδοξία,

Βούλα