Τα παράθυρα.

Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νάβρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.—
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει. 

Καβάφης, Ποιήματα 1919-1933

Το πρώτο ποίημα που με απασχόλησε στην ενήλικη ζωή μου. Γιατί από το σχολείο θυμάμαι αναλύσεις και απαγγελίες, αλλά μεγαλώνοντας πείστηκα πως δεν είμαι του ποιήματος εγώ. Μέχρι πρόσφατα.

Continue reading «Τα παράθυρα.»

Love affairs…

Τα βιβλία υπάρχουν από πάντα στη ζωή μου. Από πριν αρχίσω να διαβάζω, με εικόνες, πέρασα στα παραμύθια με πολλά χρώματα, στο δημοτικό ξεκίνησα τα πιο «σοβαρά», αυτά με λίγες εικόνες και πολλά γράμματα. Χαιρόμουν πολύ περισσότερο με ένα βιβλίο για δώρο, παρά με παιχνίδια. Μου ήρθε μια σκηνή στο νου, είμαι καλοκαιρινές διακοπές στους παππούδες στην Ιταλία, μέσα στο φαρμακείο του παππού και διαβάζω Πολυάννα στην πολυθρόνα. Έμπαιναν, έβγαιναν, ξαναέμπαιναν, ξαναέβγαιναν κι εγώ εκεί, από το πρωί μέχρι το μεσημέρι, με την Πολυάννα αγκαλιά. Continue reading «Love affairs…»