Vecchio frack

Σήμερα ένας φίλος μου ζήτησε να του πω τι λέει αυτό το ιταλικό τραγούδι. Ομολογώ πως δεν το είχα ακούσει, αν και ο Domenico Modugno είναι μέρος της ιταλικής μου κουλτούρας. Και μου άρεσε πάρα πολύ. Ορίστε λοιπόν η δικιά μου, (ψιλοελεύθερη) μετάφραση:

Μέσα στη νύχτα, ενώ όλοι κοιμούνται,
Μόνο ένας άντρας περπατάει στους δρόμους.
Είναι ένας άντρας με φράκο…

Έφτασαν μεσάνυχτα, σβήνουν οι θόρυβοι.
Σβήνει και το σημάδι του τελευταίου εκείνου καφέ.
Οι δρόμοι είναι έρημοι, έρημοι και σιωπηλοί,
μια τελευταία καρότσα κυλάει και απομακρύνεται.

Το ποτάμι κυλάει αργό, σιγοτρίζοντας κάτω απ’ τις γέφυρες,
Το φεγγάρι λάμπει στον ουρανό.
Κοιμάται όλη η πόλη.
Μόνος πάει ένας άντρας με φράκο.

Έχει κύλινδρο για καπέλο, διαμάντια για δίδυμα
Ένα μπαστούνι από κρύσταλλο, μια γαρδένια στο σακάκι
Και στο κάτασπρο γιλέκο, ένα παπιγιόν από μετάξι μπλε

Πλησιάζει αργά, με βήμα αργό
Έχει έκφραση ονειροπόλα, μελαγχολική και αφηρημένη
Και δεν ξέρουμε από πού έρχεται
ούτε πού πηγαίνει
Ποιος να είναι άραγε ο άντρας με το φράκο…

Καληνύχτα λέει σε καθετί
Στα φανάρια τα αναμμένα
Σ’έναν γάτο ερωτευμένο
που περιπλανώμενος φεύγει

Έφτασε πια η αυγή, σβήνουν τα φανάρια,
ξυπνάει σιγά σιγά ολόκληρη η πόλη.
Το φεγγάρι μαγεμένο, έκπληκτο και αχνό
σιγά σιγά στον ουρανό θα εξαφανιστεί.

Χασμουριέται ένα παράθυρο πάνω απ’ το σιωπηλό ποτάμι
και μέσα στο λευκό φως, επιπλέοντας απομακρύνονται
ένας κύλινδρος, ένα λουλούδι κι ένα φράκο.
Επιπλέοντας γλυκά, παραδομένος στο νανούρισμα,
κατεβαίνει αργά, κάτω απ’ τις γέφυρες, προς τη θάλασσα,
προς τη θάλασσα φεύγει
ποιος να είναι
ποιος να είναι
εκείνος ο άντρας με το φράκο…

Αντίο στον κόσμο,
στις αναμνήσεις από παλιά,
σ’ ένα όνειρο που ποτέ κανείς δεν ονειρεύτηκε
σε μια στιγμή έρωτα που δεν θα ξαναρθεί…

Hunger games

Λέω σιγά σιγά να γράψω για κάποια βιβλία που διάβασα αλλά δεν έγραψα τίποτα… Το 2014 λοιπόν, κάπου στο φθινόπωρο, μέσα σε μια περίοδο ενός μήνα (ή δύο, δεν θέλω να θυμάμαι, προσπαθώ να το διαγράψω από τη μνήμη μου) που ήμουν κλεισμένη μέσα στο σπίτι, βλέποντας την πρώτη ταινία της τριλογίας των Αγώνων Πείνας, αποφάσισα ευθύς αμέσως να διαβάσω τα βιβλία. Κι ας είχα πει πως στη ζωή μου δεν υπάρχει χώρος γι αυτά.

image

Continue reading «Hunger games»