Ναι, είμαι ακόμα εδώ!

Ούτε που κατάλαβα πώς πέρασαν 2,5 μήνες από το τελευταίο ποστ. Το καλοκαίρι μου ήταν ωραίο και ο Αύγουστος… Ο Αύγουστος νομίζω ήταν η πιο αποκαλυπτική και ενδιαφέρουσα περίοδος της ζωής μου. Πολλά καινούρια πρόσωπα, καινούριες συζητήσεις, νέες απόψεις, νέες εμπειρίες. Αισθάνομαι πως βρήκα τον εαυτό μου, τα κομμάτια που είχα χάσει, και ανακάλυψα (και ανακαλύπτω ακόμα) καινούριες πτυχές. Και όλα αυτά, μένοντας κυρίως εδώ, δεν απομακρύνθηκα από την πόλη μου παρά μόνο για 2 διήμερα. Εξελίχθηκα σαν άνθρωπος, το ένιωσα. Ανέβηκα λέβελ, αν το προτιμάτε έτσι.

Μέσα σ’ όλα αυτά λοιπόν, δεν πρόλαβα να διαβάσω πολύ. Τουλάχιστον τον Αύγουστο. Οπότε, κάνοντας μια αναγνωστική περίληψη του καλοκαιριού, αναφέρω τα παρακάτω:

  • Διάβασα επιτέλους Jane Eyre. Και πάλι επιβεβαιώθηκα πως τα κλασικά είναι κλασικά για κάποιο λόγο, όχι τυχαία. Αναπόφευκτη η σύγκριση με Jane Austen, τα συμπεράσματα πολλά, μάλλον αναλυτικότερα σε άλλο ποστ.
  • Illustrated man, του Ray Bradbury. Μια συλλογή από ιστορίες επιστημονικής φαντασίας, οι οποίες όμως έχουν ένα βαθύτερο νόημα, σε κάνουν να σκεφτείς λίγο παραπάνω για διάφορα διαχρονικά ζητήματα (σχέσεις, θρησκεία, ρατσισμός, κ.α.). Και πάλι, κλασικός στο είδος του πλέον, όχι τυχαία.
  • The ocean at the end of the lane, του Neil Gaiman. Χμμμμ… Θα επανέλθω σίγουρα εδώ. Μου άφησε ένα απροσδιόριστο στίγμα, που δεν νομίζω να φύγει εύκολα.
  • Αυτό που διαβάζω τώρα και συνιστώ ανεπιφύλακτα, χωρίς καν να το έχω τελειώσει ακόμα, είναι «Η Λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων«, του Jean-Michel Guenassia. Μια ματιά στις προσωπικότητες πολιτικών προσφύγων στο Παρίσι του 1960, απ’ όλη την ανατολική Ευρώπη (και όχι μόνο) και πώς η πολιτική κατάσταση επηρέασε τις ζωές τους, πώς βρέθηκαν όλοι μαζί, άνθρωποι με τελείως διαφορετικά βιογραφικά, οι περίεργες σχέσεις που ανέπτυξαν μεταξύ τους. Μέσα από τα μάτια ενός δωδεκάχρονου αγοριού, που ζει τα δικά του πάθη.

Πέρα από αυτά που διάβασα και διαβάζω, μέσα από αυτόν τον θυελλώδη πνευματικά μήνα, ανέβηκαν στην λίστα των προσεχώς κάποια βιβλία και ονόματα.
Μετά από μια μεθυσμένη, αλλά πολύ νηφάλια, συζήτηση ένα πρωί στις αρχές Αυγούστου, με ένα από τα πιο ενδιαφέροντα άτομα που γνώρισα τον τελευταίο καιρό, μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να καταβροχθίσω τα άπαντα του Καζαντζάκη. Λογικά δεν θα γίνει έτσι ακριβώς, αλλά σίγουρα το επόμενο βιβλίο που θα ανοίξω θα είναι δικό του.
Ο άλλος τίτλος που σημείωσα, που τον είχα ήδη υπόψιν, αλλά μπαίνει πλέον στα άμεσα αναγνωστικά πλάνα, είναι το Everything is illuminated, του  Jonathan Safran Foer. Πάλι, πρόταση από ένα από τα πιο ενδιαφέροντα άτομα που γνώρισα. Άλλο αυτή τη φορά.

*Εικόνες δεν έχει σήμερα. Να περνάτε καλά.

Advertisements