Αισιοδοξία της Τρίτης

Την μια μονότονην ημέραν άλλη
μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν
τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι —
η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.
Aυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει·
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει. 

Μονοτονία, Καβάφης.
(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Με αφορμή τον μήνα ποίησης της Λέσχης Ανάγνωσης Κατερίνης, άρχισα πάλι να ξεφυλλίζω Καβάφη. Έπεσα πάνω σε αυτό και κόλλησα, όπως είχα κολλήσει παλιότερα με τα Παράθυρα.
Η αλήθεια είναι πως τον τελευταίο καιρό νιώθω πραγματικά πως οι μέρες περνάνε ίδιες η μία με την άλλη, και όλο και συχνότερα εκπλήσσομαι με το πόσο γρήγορα περνάει η εβδομάδα, με τις εναλλαγές των μηνών και των εποχών, χωρίς να καταλάβω το πώς. Το χειρότερο είναι πως όταν κάνω απολογισμό αυτού του καιρού που περνάει, οι αλλαγές είναι ελάχιστες, ή και ανύπαρκτες…
Αισιόδοξες σκέψεις…

Τα παράθυρα.

Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νάβρω τα παράθυρα.— Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.—
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει. 

Καβάφης, Ποιήματα 1919-1933

Το πρώτο ποίημα που με απασχόλησε στην ενήλικη ζωή μου. Γιατί από το σχολείο θυμάμαι αναλύσεις και απαγγελίες, αλλά μεγαλώνοντας πείστηκα πως δεν είμαι του ποιήματος εγώ. Μέχρι πρόσφατα.

Συνέχεια ανάγνωσης «Τα παράθυρα.»