2017

Μπήκαμε και σ’ αυτό. Το 2017 με βρήκε ευτυχισμένη, ισορροπημένη, με νέες εμπειρίες, νέα άτομα, τέλη και αρχές. Αποχωρίστηκα άτομα, καινούρια μπήκαν στη ζωή μου. Πέρασα μία κρίση ταυτότητας του τύπου «τι κάνω, είμαι ευχαριστημένη εδώ, είμαι στα χαμένα, τι γίνεται, τέλος πάντων;», αλλά ήρθε και έφυγε και αυτή και κρατάω τα καλά από αυτήν, παίρνω μαθήματα και συνεχίζω.
Το 2016 γενικά δεν είχα βάλει στόχους. Ελάχιστους, τους απολύτως απαραίτητους για να συνεχίσω. Πήρα τη χρονιά χαλαρά, δεν πίεσα τον εαυτό μου να κάνει πράγματα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έκανα. Ήταν ίσως και πιο απελευθερωτικό, γιατί δεν είχα συγκεκριμένα πράγματα, απλά αφηνόμουν σε ό,τι ένιωθα ότι ήθελα να κάνω. Με ένα μέτρο πάντα.
Αναγνωστικά, κατάφερα να τελειώσω μόνο 12 βιβλία. Δεν είχα βάλει στόχο και πέρασαν μεγάλα διαστήματα που δεν διάβασα καθόλου. Ξεκίνησα κι άλλα πολλά βιβλία, αλλά δεν τα τελείωσα. Και δεν νιώθω άσχημα γι’ αυτό. Μπορεί να τα τελειώσω, μπορεί και όχι. Θα έρθει η ώρα τους. Το μόνο που κράτησα σταθερό, ήταν οι συναντήσεις μου με τη Λέσχη Ανάγνωσης Κατερίνης, οι οποίες συνεχίζονται κανονικά και είναι πλέον σταθερό και ευχάριστο κομμάτι της ρουτίνας μου.

Μπήκε και το 2017 όμως και νιώθω πως βγαίνω από ένα ωραίο και δημιουργικό διάλειμμα, πήρα δυνάμεις και είμαι έτοιμη να εξελιχθώ. Έχω ήδη βάλει στόχους και έχω προγραμματίσει αρκετά πράγματα και είμαι πολύ αισιόδοξη. Έτσι και για τα βιβλία λοιπόν. Πάλι δεν θέλω να πιεστώ, οπότε στο goodreads ο στόχος μου είναι 20 βιβλία, εύκολος με λίγη όρεξη. Και ξεκίνησα και δυναμικά, το Cloud Atlas του David Mitchell το έχω ερωτευτεί, το κουβαλάω παντού μαζί μου, το σκέφτομαι συνέχεια σε σημείο ανησυχητικό.
Έχω ήδη και κάποια βιβλία, όχι πολλά, γύρω στα πέντε, τα οποία θέλω οπωσδήποτε να διαβάσω μέσα στη χρονιά. Μέσα σ’ αυτά, το The vegetarian της Han Kang, το S. – το οποίο είναι ένα πρωτότυπο βιβλίο σαν ιδέα, ψάξτε το και πάρτε το, πιστέψτε με- των J.J. Abrams (ναι του δημιουργού της σειράς Fringe) και  Doug Dorst, το Into the wild του Jon Krakauer και να δω την ταινία μετά, να τελειώσω το Ταξιδεύοντας – Αγγλία του Καζαντζάκη και να μάθω περισσότερα γι’ αυτόν διαβάζοντας Το χαμένο νόμπελ του Κώστα Αρκουδέα.

Φυσικά έχω κι άλλα πολλά στη λίστα μου, όπως όλοι οι άρρωστοι με τα βιβλία άλλωστε, αλλά αν αρχίσω να τα προγραμματίζω για το 2017, θα καταλήξω να κλαίω με λυγμούς μέσα σε μία θάλασσα από αδιάβαστα βιβλία που με ρωτάνε γιατί δεν τα αγαπάω αρκετά. Και δεν το θέλουμε αυτό. Οπότε, έξι βιβλία. Τα υπόλοιπα στην τύχη (σχεδόν).

Τέλος, εννοείται μέσα σε όλο αυτό ότι θέλω να γράφω περισσότερο και περισσότερα εδώ. Εκτός από προσωπικό βιβλιομπλόγκ, το eternal sunshine έχει γίνει για μένα ένας τρόπος επικοινωνίας με άτομα τα οποία δεν έχω γνωρίσει από κοντά, αλλά παρακολουθώ στενά και, σταματώντας να γράφω εδώ, σταμάτησα να έχω και την επαφή. Οπότε, το να συνεχίσω να γράφω είναι και μια προσπάθεια ανάκτησης αυτής της επαφής.

Αυτά.

Με αισιοδοξία,

Βούλα

Advertisements